Σάββατο, 27 Φεβρουαρίου 2016

Ηγετική εμφάνιση Παπανδρέου στο συνέδριο του Ποταμιού: Θελω μια σοσιαλιστική Ευρώπη

Στο συνέδριο του Ποταμιού, έδωσε το «παρών» ο πρόεδρος του Κινήματος, Γιώργος Παπανδρέου.



Κατά την ομιλία του ο πρώην πρωθυπουργός, τόνισε πως «Απουσιάζει από το διεθνή διάλογο η Ευρώπη, την ώρα που χρειάζεται ο ισχυρός λόγος και ρόλος της, για μείζονα ζητήματα – φτώχεια, αναλφηβητισμός, φορολογικοί παράδεισοι, συνθήκες εργασίας, αναμόρφωση χρηματοπιστωτικού συστήματος, λειτουργία του διαδικτύου και βεβαίως, αιματηρές συγκρούσεις».
Παράλληλα επεσήμανε ότι «Εγκυμονούνται σοβαροι κίνδυνοι για την πορεία και το μέλλον του λαού μας – της χώρας μας».
Ολόκληρη η ομιλία του Γιώργου Παπανδρέου έχει ως εξής: 
Αγαπητές φίλες,
Αγαπητοί φίλοι,
Βρισκόμαστε εδώ, υπό το βάρος σημαντικών εξελίξεων, σε ολόκληρο τον κόσμο.
Θα αποβούν καθοριστικές για το μέλλον της Ελλάδας, της Ευρώπης ολόκληρης.
Σε διαφορετικές γωνιές του πλανήτη, πολλοί πια παράγοντες, έθνη, χώρες, επενδυτικά κεφάλαια, ακόμη και ομάδες ακραίων φανατικών, ανταγωνίζονται προκειμένου να λάβουν καλύτερες και ισχυρότερες θέσεις στη διεθνή σκακιέρα.
Ο συνωστισμός συμφερόντων και οι σκληρές συγκρούσεις, περισσεύουν.
Ένας μόνο παράγοντας, απουσιάζει.
Η Δημοκρατία.
Υπονομεύεται η ισχύς του νόμου. Αντικαθίσταται από το νόμο του ισχυρού.
Απειλούνται αρχές, αξίες, ιδανικά – που κατακτήθηκαν με αγώνες γενεών.
Ο ανθρωπισμός, η ισονομία, η αλληλεγγύη.
Απουσιάζει ο σεβασμός σε βασικά αγαθά, στα ανθρώπινα και πολιτικά δικαιώματα, το περιβάλλον.
Ο μεγαλύτερος δημοκρατικός υπερεθνικός οργανισμός, που ήρθε ως αναγκαίο αποτέλεσμα του τελευταίου μεγάλου πολέμου, η ΕΕ, χαρακτηρίζεται από εσωστρέφεια και απουσία οράματος.
Ακόμα χειρότερα, την ώρα που είναι αδήριτη η ανάγκη υπερεθνικών συνεργασιών στην παγκόσμια κοινότητα, η Ευρώπη μαστίζεται από μια παλιά της ασθένεια – ενός αυξανόμενου υπερεθνικισμού.
Απουσιάζει από το διεθνή διάλογο η Ευρώπη, την ώρα που χρειάζεται ο ισχυρός λόγος και ρόλος της, για μείζονα ζητήματα – φτώχεια, αναλφηβητισμός, φορολογικοί παράδεισοι, συνθήκες εργασίας, αναμόρφωση χρηματοπιστωτικού συστήματος, λειτουργία του διαδικτύου και βεβαίως, αιματηρές συγκρούσεις.
Τώρα, που διεξάγεται σκληρός αγώνας σε ολόκληρο τον κόσμο για το ποιες αρχές και ποιον χαρακτήρα θα υιοθετήσει η παγκόσμια διακυβέρνηση.
Χωρίς την ομπρέλα της συλλογικής ανιτμετώπισης των μεγάλων ζητημάτων αλλά και της προστασίας των Ευρωπαϊκών χωρών απέναντι στις ραγδαίες παγκόσμιες εξελίξεις – ρόλο που θα έπρεπε να παίξει η Ένωση -,
μόνο οι χώρες που διαθέτουν εμπεδωμένους και λειτουργούντες δημοκρατικούς θεσμούς και χαρακτηρίζονται από ισχυρή κοινωνική συγκρότηση, με κοινωνικό κεφάλαιο εμπιστοσύνης, θα μπορέσουν να βγουν ισχυρές, να αντέξουν τις κρίσεις.
Και εμείς, εδώ, αντί να εμπεδώνουμε ριζοσπαστικές μεταρρυθμίσεις, που απαλλάσσουν τον Ελληνικό λαό από το πελατειακό, κοστοβόρο και αναποτελεσματικό κράτος, ταλανίζουμε εαυτούς με άγονες αντιπαραθέσεις ακόμη και διχασμούς.
Η Ελλάδα φαίνεται παραδομένη στο λαϊκισμό και στις μικρόνοες σκοπιμότητες, που μας «μικραίνουν» όλους.
Εγκλωβίζουμε τον πολιτικό διάλογο στη δαιμονοποίηση, τη συνομοσιολογία, την αναζήτηση εξιλαστήριων θυμάτων.
Αναζητούμε έξωθεν σωτήρες ή δήθεν υπεύθυνους – «φταίχτες» -, για τα δικά μας προβλήματα, τα δικά μας λάθη.
Έτσι, αρνηθήκαμε αλήθειες, γίναμε εύκολη λεία προσώπων και κομματικών σχηματισμών, που έπλαθαν μύθους και εκμεταλλεύτηκαν τον πραγματικό μας πόνο.
Προσέφεραν απατηλά καταφύγια, μαγικές λύσεις, με κομματικές ή ιδιοτελείς σκοπιμότητες.
Μείναμε στη μοιρολατρεία.
Και όλα αυτά, ενώ θα έπρεπε να αναμετρηθούμε με τα πραγματικά και μεγάλα διακυβεύματα που αφορούν το λαό και τη χώρα.
Δεν μας αξίζει αυτό – Γιατί η Ελλάδα έχει δυνατότητες – ναι, έχει πλούτο.
Το διαπιστώνω συγκρίνοντας τα προτερήματά μας όπου και αν βρίσκομαι στην υφήλιο.
Έλλειμμά μας, είναι η δημοκρατική, διαφανής, αποτελεσματική διακυβέρνηση.
Που σέβεται τον πλούτο του Ελληνικού λαού.
Την τελευταία περίοδο, είχα την ευκαιρία να βρεθώ σε σημαντικά σημεία του πλανήτη. Κίνα, Ινδία και σήμερα έρχομαι εδώ, μετά από μια σειρά συναντήσεων στην Ευρώπη.
Από παντού έρχεται το ίδιο μήνυμα.
Προσοχή, κίνδυνος.
Δεν κινδυνολογώ. Ποτέ δεν το έκανα.
Αισθάνομαι την ανάγκη να πράξω το χρέος μου, να μιλήσω όπως πάντα με τη γλώσσα της αλήθειας.
Δεν υπάρχει πια η πολυτέλεια να συνεχίζουμε να πλάθουμε άλλοθι για να μην αλλάξει το κράτος.
Εγκυμονούνται σοβαροι κίνδυνοι για την πορεία και το μέλλον του λαού μας – της χώρας μας.
Είναι πια απόλυτη ανάγκη να σπάσουμε τον ομφάλιο λώρο που συνδέει τις πολιτικές δυνάμεις του τόπου με την αποφυγή της ανάληψης πολιτικού κόστους καιευθύνης.
Να βάλουμε τέλος στη λογική, κάθε κόμμα που έρχεται στην εξουσία να βλέπει το κράτος σαν λάφυρο για ιδιοποίηση.
Είναι φαινόμενο που υποδεικνύει εθισμό σε μια καταστροφική για τη χώρα εμμονή, αλλά και σε μια διαλυτική για την κοινωνία μας αντίληψη.
Απαιτείται γενναιότητα.
Και ανάληψη ευθύνης.
Πολύ περισσότερο, που σήμερα, ουδείς δικαιούται να υποστηρίξει ότι δεν γνωρίζει.
Όλα πια, είναι γνωστά.
Αγαπητές φίλες,
Αγαπητοί φίλοι,
Κοινός τόπος είναι πια, ότι είναι πολλά τα ανοιχτάμέτωπα.
Δεν μπορεί να κυριαρχήσει η αμηχανία.
Σημειώνω ότι, και εδώ, και στην ΕΕ, επικράτησε για μεγάλο διάστημα μια αντίληψη παραίτησης ενώπιον του προσφυγικου ζητήματος, λες και η παγκόσμια ιστορία δεν γράφτηκε και με την μετακίνηση των πληθυσμών.
Δεν είναι δυνατόν να δαιμονοποιούμε την ανάγκη του ανθρώπου, ούτε να την ξορκίζουμε.
Ούτε και μπορούμε εδώ να υπεκφεύγουμε, προβάλλοντας ως επιχείρημα – για τις δικές μας ανακολουθίες στην αντιμετώπιση της γενικότερης κρίσης που βιώνει η χώρα – το προσφυγικό.
Αντιθέτως, η αξιοπιστία μας, στο πρώτο, θα βοηθήσει καθοριστικά και στο δεύτερο.
Το γενικό συμπέρασμα από τις συζητήσεις που έχω με Ευρωπαίους Επιτρόπους και εκπροσώπους των θεσμών,είναι ότι, σε πολλά και διαφορετικά μέτωπα κινδυνεύουμε να βρεθούμε σε δεινή θέση.
Οι εξελίξεις, θα είναι ραγδαίες – το διακύβευμα, τεράστιο.
Ας δράσουμε άμεσα.
Ο σημερινός κυβερνητικός συνασπισμός, εμπνεόμενος και από τα λάθη των προκατόχων του, αλλά και από δικά του κρίσιμα σφάλματα, λειτουργεί ως μέρος της κρίσης, όχι ως μέρος της λύσης.
Έτσι, επέτεινε τη δυσχερή διαπραγματευτική θέση της χώρας.
Όμως, στο σημείο που βρισκόμαστε, προέχει – και αυτό αποτελεί ευθύνη όλων, πρωτίστως βεβαίως αυτού που έχει την ευθύνη της διακυβέρνησης του τόπου, να υπάρξει η ελάχιστη έστω, αλλά ουσιαστική εθνική συνεννόηση σε μια σειρά από ζωτικά θέματα εθνικής σημασίας.
Από την εμπειρία μου ξέρω ότι κανείς δεν μπορεί μόνος του να αντιμετωπίσει τόσα ανοιχτά μέτωπα.
Πώς θα μπορούσε;
Τις προσφυγικές ροές, που θα υπάρχουν για χρόνια ως αποτέλεσμα ενός άγριου πολέμου στη γειτονιά μας.
Την εξεύρεση της καλύτερης δυνατής και βιώσιμης λύσης για το ασφαλιστικό, όταν η ανεργία ξεπερνά το 25%.
Μια κοστοβόρα αγροτική παραγωγή που χρειάζεται να αναμορφωθεί για να επιβιώσει στις διεθνείς αγορές.
Αυτά είναι τα ελάχιστα.
Αγαπητές φίλες,
Αγαπητοί φίλοι,
Η εθνική συνεννόηση δεν αναιρεί τις ιδεολογικές διαφορές.
Όμως, υπάρχουν τα αυτονόητα. Και χρειάζεται μια επανάσταση του αυτονόητου.
Δεν μιλώ μόνο για τα τρέχοντα.
Μιλώ και για τα ζητήματα, που συνδέονται και με τις αιτίες της κρίσης που πέρασε και συνεχίζει να περνά η Ελλάδα.
Έτσι ώστε, να γίνουμε επιτέλους μια λειτουργική δημοκρατία.
Μπορεί τα κόμματα να διαφωνούμε στο ποιοι πρέπει να πληρώνουν φόρους και πόσο, αλλά μπορούμε κάλλιστα να συμφωνήσουμε στο πώς θα παταχθεί η φορολογική πολυνομία και ανομία.
Μπορούμε να συμφωνήσουμε ότι πρέπει να υπάρχει λειτουργικό πλαίσιο για τις εγχώριες και ξένες επενδύσεις,που δεν θα αλλάζει από την επόμενη κυβέρνηση.
Μπορεί να διαφωνούμε στο ρόλο που πρέπει να έχει το δημόσιο στην οικονομία, αλλά μπορούμε κάλλιστα να συμφωνήσουμε στο ότι πρέπει να λειτουργεί ηλεκτρονικά, με διαφάνεια, διαύγεια, λογοδοσία, αξιοκρατία.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου