Ένα ξεκάθαρο μήνυμα ότι η επόμενη μέρα των εκλογών θα βρει το Κίνημα Δημοκρατών Σοσιαλιστών στη Βουλή, με τη βοήθεια των κρητικών, έστειλαν οι Ηρακλειώτες οι οποίοι κατέκλυσαν απόψε την αίθουσα του ξενοδοχείου Ατλαντίς, όπου πραγματοποιήθηκε η κεντρική προεκλογική συγκέντρωση του Φραγκίσκου Παρασύρη
Με μεγάλο ενθουσιασμό και με πίστη και ελπίδα ότι κάτι καινούριο γεννιέται στην πολιτική σκηνή της χωράς, ανταποκρίθηκαν πολίτες του Ηρακλείου στο κάλεσμα του υποψήφιου βουλευτή του Κινήματος Φραγκίσκου Παρασύρη, δίνοντας δυναμικό παρών στην κεντρική του πολιτική εκδήλωση.
Στην κατάμεστη αίθουσα ο υποψήφιος βουλευτής του Κινήματος Δημοκρατών Σοσιαλιστών κάλεσε τους πολίτες να μεταφέρουν το μήνυμα πόρτα-πόρτα, γειτονιά-γειτονιά χωριό-χωριό, ότι «το Κίνημα Δημοκρατών Σοσιαλιστών είναι η δύναμη της πραγματικά ριζοσπαστικής αλλαγής που απελευθερώνει την κοινωνία, αλλά με ρεαλισμό και υπευθυνότητα δεν διακινδυνεύει τα μεγάλα κεκτημένα του ελληνικού λαού, ούτε παίζει τη χώρα στα ζάρια, όπως είπε χαρακτηριστικά».
Ο κ. Παρασύρης κάνοντας ένα απολογισμό των κυβερνήσεων 2009 -2012, κυβερνήσεις που έζησε από κοντά ως εκλεγμένος βουλευτής εκείνης της περιόδου, τόνισε στις πιο δύσκολες συνθήκες για την χώρα, υπονομεύτηκε εσωτερικά ο Γ. Παπανδρέου και η κυβέρνηση από ομάδα βουλευτών, προσπάθεια που τελικά οδήγησε στην ανατροπή εκλεγμένου πρωθυπουργού με 44%, ενώ παράλληλα υπεραμύνθηκε την πρόταση του Πρώην πρωθυπουργού για δημοψήφισμα.
Εξαπέλυσε δριμύτατη επίθεση στη σημερινή ηγεσία ΠΑΣΟΚ, κατηγορώντας τη ότι «μετέτρεψε το ΠΑΣΟΚ σε ένα απολύτως συστημικό κόμμα, ένα κόμμα εξουσιαστικό που υιοθετεί την κυρίαρχη αντίληψη και συμβιβάζεται με το κατεστημένο, ενώ παράλληλα προχώρησε μέσα από τη συστηματική επίθεση στον ΓΑΠ και σε ότι θύμιζε το όνομά του. «Έτσι παρακολουθήσαμε στο πλαίσιο της συγκυβέρνησης να μην ανακόπτεται αλλά με ανοχή να εξαπολύεται μία πρωτοφανής ιδεολογική αντεπίθεση της δεξιάς με στόχο να κηλιδώσει, να χαλκεύσει την ιστορία και την προσφορά της παράταξης επιχειρώντας να φορτώσει τα πάντα στον Ανδρέα Παπανδρέου», επισήμανε ο κ. Παρασύρης.
Επίσης, ο υποψήφιος βουλευτής του Κόμματος του Γ. Παπανδρέου, κατέθεσε την πρόταση του Κινήματος που αφορά στην διαπραγμάτευση του χρέους με τους εταίρους μας, μία πρόταση ρεαλιστική κι όχι επικίνδυνη, όπως είπε χαρακτηριστικά.
«Προτείνουμε λοιπόν την επιμήκυνση του χρέος σε 70 χρόνια με παράλληλη ρήτρα ανάπτυξης και σταθερά επιτόκια. Η διευθέτηση του χρέους όπως άλλωστε και η Ευρώπη έχει πάρει απόφαση να το συζητήσει, αποτελεί ένα πεδίο σύγκλισης με τις άλλες πολιτικές δυνάμεις, με στόχο να σχηματιστεί μια όσο γίνεται πιο αντιπροσωπευτική κυβέρνηση η οποία με εθνική ευθύνη θα αναλάβει τις διαπραγματεύσεις με τους πιστωτές και εταίρους μας. Η Ευρώπη θα πρέπει να αντιληφθεί ότι το ελληνικό ζήτημα πρέπει να αρχίσει να κλείνει και θα το κάνει μόνον όταν μαζί όσο περισσότερους γίνεται», υπογράμμισε ο κ. Παρασύρης.
Παράλληλα, τόνισε ότι η όποια συμφωνία προκύψει με τους εταίρους πρέπει να τεθεί σε δημοψήφισμα στον Ελληνικό λαό.
«Δημοψήφισμα ώστε η ετυμηγορία του λαού να δεσμεύσει όλες τις πολιτικές δυνάμεις, όλον τον λαό και όλα τα ειδικά συμφέροντα χωρίς να μιλάει κανένας άλλος εξ ονόματός του. Να επιτευχθεί η εθνική σύμπνοια, αυτή που δεν επετεύχθη επί πέντε χρόνια κι έδωσε την ευκαιρία στους ακραίους να στήσουν κόμματα και πολιτικές καριέρες στην πλάτη του λαού» είπε.
Ο κ. Παρασύρης, τέλος, έθεσε το διακύβευμα των εκλογών της 25 Ιανουαρίου λέγοντας ότι «Καταθέτουμε λοιπόν αυτήν την πρόταση ως εθνικά αναγκαία και δεν μπαίνουμε στο παιχνίδι του νέου διπολισμού που στήνεται. Ούτε στον εκφοβισμό του κόσμου και την τρομοκρατία που σπέρνει η ΝΔ, ούτε στην παροχολογία τις αυτόματες διαγραφές και τις ακρότητες του Σύριζα».
Αναλυτικά η ομιλία του Φραγκίσκου Παρασύρη:
Φίλες και φίλοι,
Ευχαριστώ από καρδιάς για την ανταπόκρισή σας στο κάλεσμά μας. Είναι συγκινητική η συμπαράστασή σας στο Κίνημα και σε μένα. Δεν μπορεί παρά να είναι η παρουσία σας και δέσμευση ότι μαζί θα προχωρήσουμε μπροστά.
Είναι ευτυχής συγκυρία που βρισκόμαστε και πάλι έπειτα από διάστημα τουλάχιστον 2 ετών σε κοινά μετερίζια και σε κοινούς αγώνες, με το ίδιο θάρρος και το ίδιο πάθος και κυρίως με την ίδια τόλμη να υπερασπιστούμε το χώρο μας και τις ιδέες μας και εγγυόμαστε ακόμη μία φορά το διακριτό πλαίσιο αρχών που οφείλει να έχει η δημοκρατική παράταξη.
Εδώ και κάμποσες μέρες κάνουμε μαζί ένα νέο ξεκίνημα και κάθε νέο βήμα κάθε νέα περπατησιά δεν μπορεί παρά να είναι δύσκολη, θα έχει εμπόδια θα έχει τρικλοποδιές. Όμως η τελική επικράτηση και δικαίωση θα κριθεί από την πίστη μας σε ότι κάνουμε. Μπορεί να βάλαμε μπροστά μας ένα δύσκολο εγχείρημα, να ρισκάραμε μέσα σε πολύ λίγο διάστημα, όμως παρά τις εγγενείς δυσκολίες η προσπάθειά μας είναι γεμάτη με ελπίδα και προσδοκία ότι θα καταφέρουμε να κάνουμε το πρώτο βήμα για να ανασυγκροτήσουμε τη δημοκρατική παράταξη και να συνδεθούμε και πάλι με τον κόσμο μας.
Φίλες και φίλοι,
Είμαστε στη διαδρομή μιας σύντομης προεκλογικής περιόδου όπου ο πολιτικός χρόνος είναι ελάχιστος και ο πολιτικός λόγος εξαιρετικά πυκνός, γεμάτος μηνύματα. Κάνουμε μια προσπάθεια να φύγουμε μπροστά και παρότι δεν θέλουμε να μιλάμε για το παρελθόν είμαστε αναγκασμένοι να δικαιολογήσουμε γιατί προχωρήσαμε στην ίδρυση του Κινήματος. Διότι εμείς δεν ήμασταν μόνο κάποιοι προβληματισμένοι πολίτες που σκεφτήκαμε την συγκρότηση μίας κίνησης, αλλά ήμασταν στελέχη και μέλη μιας παράταξης που την βλέπαμε ολοένα και περισσότερο να μαραζώνει και να απομακρύνεται από τις αξίες της.
Υπάρχει επομένως ένα ηθικό ζήτημα στο οποίο καλούμαστε να απαντήσουμε.
Θα γνωρίζετε οι περισσότεροι λοιπόν εδώ μέσα ότι μέσα στο ΠΑΣΟΚ υπήρχαν πάντα διαιρέσεις, ομάδες και διαφοροποιήσεις με ιστορική ουρά και προέλευση, στη βάση ιδεολογικών καταβολών αλλά και στοχεύσεων. Οι ομάδες αυτές ήταν πάντοτε διακριτές, όμως αν κάτι έκανε μεγάλη και σπουδαία την δημοκρατική παράταξη ήταν ότι κατάφερε στη μεταπολίτευση να θέσει τους μεγάλους εθνικούς στόχους και να τους υπηρετήσει με συνέπεια όταν χρειάστηκε. Τότε όλες οι εσωτερικές ομάδες συνασπίζονταν ως ενιαία και αδιαίρετη μονάδα για τους κάνει εφικτούς.
Υπήρξε όμως απ’ ότι φάνηκε μια διαίρεση η οποία δεν ξεπεράστηκε ποτέ στο ΠΑΣΟΚ. Κι η διαίρεση αυτή έγινε στο Ζάππειο το 2007 μετά την ήττα των εκλογών από τον Βαγγέλη Βενιζέλο. Παρά την συντριπτική επικράτηση του Γιώργου Παπανδρέου η διαίρεση αυτή βρήκε τον χρόνο και το πεδίο να εμφιλοχωρήσει και να γίνει πιο διακριτή στην Κ.Ο. του 2009, στη διάρκεια της διακυβέρνησης από τον ΓΑΠ. Η διαιρετική τομή βάθυνε τότε όταν συστηματικά επί δύο χρόνια και στις πιο δύσκολες συνθήκες για την χώρα, υπονομεύτηκε εσωτερικά ο ΓΑΠ και η κυβέρνηση από ομάδα βουλευτών, προσπάθεια που τελικά οδήγησε στην ανατροπή εκλεγμένου πρωθυπουργού με 44%.
Σήμερα έρχονται στο φως πολλά ιστορικά πλέον στοιχεία της εποχής εκείνης που μαρτυρούν τις συνθήκες ανατροπής και δένουν το πάζλ. Αποκαλύπτεται πλέον ότι για το δημοψήφισμα ήταν ενήμεροι οι εταίροι μας και είχε την τελική έγκριση τους, παρά τις φοβίες τους. Η Μέρκελ είχε συμφωνήσει και παρά τις αντιρρήσεις του Σαρκοζί στις Κάννες αποφασίστηκε να προχωρήσει κανονικά η διαδικασία στην Ελλάδα. Βεβαίως η συντηρητική Ευρώπη, φοβόταν τη φωνή των λαών και αν μπορούσαν θα υπονόμευαν την υπόθεση των δημοψηφισμάτων. Αναζητούσαν όμως πρόθυμους να το πράξουν. Και βέβαια αυτοί βρέθηκαν, βρέθηκαν όταν αρκετοί βουλευτές τότε του ΠΑΣΟΚ, αντιστάθηκαν απέναντι στη λυτρωτική λύση δημοψηφίσματος και απειλώντας ότι θα το καταψηφίσουν. Ένα στοιχείο που ενδεχομένως ο κόσμος δεν γνωρίζει είναι ότι βάσει συντάγματος για να προχωρήσει η διενέργεια δημοψηφίσματος απαιτείται πλειοψηφία 151 βουλευτών. Με βάση λοιπόν το στοιχείο αυτό επιχειρήθηκε και τελικά μπλοκαρίστηκε το δημοψήφισμα το οποίο βεβαίως θα τερμάτιζε τη φαιδρή αντιπαράθεση μεταξύ των κομμάτων πάνω στο σώμα της Ελλάδας, θα ανέκοπτε τη γιγάντωση των εξτρεμιστικών και ακραίων φωνών και κομμάτων και βέβαια η άμεση ετυμηγορία του λαού θα απέτρεπε κάθε κατεστημένο να μιλάει εξ ονόματός του και θα δέσμευε όλες τις πολιτικές δυνάμεις.
Και φανταστείτε σήμερα αν είχε προχωρήσει το δημοψήφισμα που θα βρισκόταν η χώρα και πως θα ήταν η παράταξή μας. Δυστυχώς τη στιγμή που αναζητούσαμε διακομματική και πολιτική συναίνεση για το ξεπέρασμα της κρίσης, πάνω στα θεμελιώδη και βασικά, τότε εξέλειπε η εσωκομματική ηρεμία. Κι ήταν η πρώτη φορά που το έλασσον για τη χώρα προηγήθηκε του μείζονος αγαθού. Και το έλασσον ήταν η εσωτερική επικράτηση της σημερινής ηγετικής ομάδας του ΠΑΣΟΚ και του Βενιζέλου με την ταυτόχρονη αποδόμηση Παπανδρέου. Δυστυχώς αυτή είναι η αλήθεια. Και για αυτό όταν λένε ότι κρατούν την ευθύνη της χώρας ψηλά, να προσέχουν γιατί υπάρχουν και άνθρωποι που τα έζησαν από κοντά και θυμούνται. Και τώρα μετά τις αποκαλύψεις προκύπτει και η συνεννόηση Μπαρόζο με Βενιζέλο και Σαμαρά και τελική ανατροπή εκείνης της κυβέρνησης και παράδοση ουσιαστικά της εξουσίας στη Δεξιά.
Βεβαίως η τελική επικράτηση της σημερινής ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ έπρεπε να προχωρήσει μέσα από τη συστηματική επίθεση στον ΓΑΠ και σε ότι θύμιζε το όνομά του. Έτσι παρακολουθήσαμε στο πλαίσιο της συγκυβέρνησης να μην ανακόπτεται αλλά με ανοχή να εξαπολύεται μία πρωτοφανής ιδεολογική αντεπίθεση της δεξιάς με στόχο να κηλιδώσει, να χαλκεύσει την ιστορία και την προσφορά της παράταξης επιχειρώντας να φορτώσει τα πάντα στον Ανδρέα Παπανδρέου. Τα χαλαρά αντανακλαστικά και οι χλιαρές αντιδράσεις οδήγησαν στην κηλίδωση της ιστορικής προσφοράς που είχε η παράταξή μας και στο όνομα Παπανδρέου ενώ ταυτόχρονα αφήσαμε στο απυρόβλητο την καταστροφική πενταετία και τον μεγάλο ένοχο που σήμερα πλασάρεται ως χρυσή εφεδρεία και ακούει στο όνομα Κώστας Καραμανλής.
Φίλες και φίλοι,
Έχω την αίσθηση κι όλες αυτές τις μέρες που σας είδα από κοντά θεωρώ πως κι εσείς τη συμμερίζεστε, ότι η σκύλευση της παράταξής μας δεν μπορεί να συνεχίζεται και δεν είναι σωστό αλλά και δίκαιο να παραδινόμαστε με κατεβασμένα τα χέρια σε αυτόν τον αγώνα υπεράσπισης της ιστορίας μας και της κληρονομιάς μας.
Δυστυχώς σήμερα το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί ή μάλλον δεν έχει αποδείξει ότι μπορεί να παίξει αυτόν τον ρόλο. Μετατράπηκε σε ένα απολύτως συστημικό κόμμα, ένα κόμμα εξουσιαστικό που υιοθετεί την κυρίαρχη αντίληψη και συμβιβάζεται με το κατεστημένο. Υπάρχει ένα μεγάλο κενό το οποίο οφείλαμε να καλύψουμε, ένα κενό όπου μια κεντροαριστερά θα μπορεί να μετουσιώνει σε όραμα και πρόταση τις προσδοκίες και τις αγωνίες του ελληνικού λαού, χωρίς να αποκόπτεται απ’ αυτόν. Ένας καινούργιος χώρος που να συνδεθεί και πάλι με τον κόσμο που παραδοσιακά εκφράσαμε, με τον κόσμο της εργασίας και του ιδρώτα αλλά και με τον υγιή επιχειρηματία και επαγγελματία. Με τον κόσμο της δημιουργίας και του κόπου. Με τον κόσμο της αριστεράς, χωρίς ακρότητες αλλά με ρεαλισμό.
Σήμερα δυστυχώς καμία κοινωνική ανάγκη δεν υπηρετείται από τους στόχους που θέτει το ΠΑΣΟΚ. Υπάρχει μια εδραιωμένη πεποίθηση ότι θα μπορούσε η δημοκρατική παράταξη να χωρέσει στα μικρά ποσοστά του 3-5% και να συγκολλάτε σε κάθε κυβέρνηση με αποζημίωση ορισμένα υπουργεία και κάποιες βουλευτικές έδρες. Αλήθεια μπορεί αυτό να είναι το όραμα μας και ποιόν εξυπηρετεί τελικά. Έγινε το παρακολούθημα της δεξιάς και συναίνεσε όλο αυτό το διάστημα στην καταρράκωση των θεσμών και της δικαιοσύνης, στην υποβάθμιση της ζωής των πολιτών και των δικαιωμάτων τους και στο ξεχαρβάλωμα του κοινωνικού κράτους χωρίς καμία αντίσταση. Κόπηκαν όλες οι γέφυρες με την αριστερά. Κι αυτός είναι ο πολιτικός λόγος που προχωράμε στην ίδρυση της δικής μας κίνησης. Διότι η συναίνεση αυτή του ΠΑΣΟΚ και των σημερινών πρωτοκλασάτων στελεχών του, έγινε στο όνομα της αυτό-διαιώνισής τους, στο όνομα της αναπαραγωγής και συνέχισης του πελατειακού δικτύου τους και της παγίωσής τους στο πολιτικό σκηνικό. Όμως ο ρόλος αυτός είναι ένας ρόλος που στην καλύτερη περίπτωση εξυπηρετεί τα μέγιστα το οικονομικό και μιντιακό κατεστημένο που επιβιώνει παρασιτικά στη χώρα. Ήταν όλα -μέχρι τη δημιουργία του Κινήματος-, κανονισμένα και τώρα τους χαλάμε τα σχέδια. Για αυτό το Κίνημά μας είναι αντι-συστημικό, είναι ριζοσπαστικό, κόντρα σε όλους τους κομματικούς βαρόνους που δεν αφήνουν να προχωρήσει τίποτα στην κεντροαριστερά, κόντρα στους καναλάρχες και μεγαλοεπιχειρηματίες που μέχρι και κόμματα έφτιαξαν για να ελέγξουν το πολιτικό σύστημα. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Γιώργος Παπανδρέου δεν επεδίωξε να είναι κανένας απ’ τους πρώην μεγαλοσχήμονες υπουργούς στο Κίνημα. Είναι μόνος με σύμμαχο μια χούφτα νέα παιδιά και στελέχη, αλλά με μια συμπαγή ομάδα απέναντι σε όλους. Κι είναι το ίδιο εγχείρημα με αυτό που έγινε το 1974, όταν ο Αντρέας αντί να παραλάβει και να διευθετεί τις συγκρούσεις μεταξύ των βαρόνων του Κέντρου επέλεξε να φτιάξει ένα νέο κόμμα με άγνωστους και νέους ανθρώπους το οποίο κατάφερε τελικά με τρόπο ανεπανάληπτο να συμπυκνώσει τις προσδοκίες τα οράματα και τις ελπίδες του ελληνικού λαού.
Κι αυτό είναι εκείνο που επιχειρούμε αυτήν τη ώρα, σε συνθήκες κρίσης τώρα που χρειάζεται να ανακτηθεί και πάλι η ελπίδα. Έχουμε διανύσει ήδη 5 χρόνια μέσα στην κρίση και την ύφεση. Αυτό που ζούμε όλοι μας δεν ξέρουμε πόσο ακόμη μπορεί να διαρκέσει. Μας ενδιαφέρει όμως ποια κοινωνία θα προκύψει όταν τελειώσει ο βραχνάς. Οι οικονομικές και κοινωνικές ανισότητες οξύνονται επικίνδυνα, το χάσμα μεταξύ πλουσίων και φτωχών μεγαλώνει. Όλα δείχνουν ότι η κοινωνία που θα βγει απ’ την κρίση θα είναι μια κοινωνία διαφορετική, μια κοινωνία γονατισμένη και ηττημένη. Την ίδια ώρα μέσα στην κρίση ορισμένοι κατάφεραν με τρόπο δόλιο να μεγιστοποιήσουν τα κέρδη τους και να ισχυροποιήσουν τη θέση τους εις βάρος της κοινωνίας. Κι αυτό δεν αφορά τα μνημόνια, αυτή ήταν η πολιτική επιλογή, ήταν η πρόταση ανάπτυξης και διαφυγής απ’ την κρίση. Η συγκυβέρνηση είχε στη διάθεσή της όλον τον χρόνο για να εξομαλύνει τις επιπτώσεις απ’ την κρίση, σε συνθήκες κοινωνικής ηρεμίας και με μια πρωτοφανή στήριξη των ΜΜΕ και την συγκατάθεση της Ευρώπης ώστε να κάνει τις κατάλληλες αλλαγές. Αυτές οι προϋποθέσεις δεν παρασχέθηκαν σε μας. Παρόλα αυτά όμως σήμερα ξαναερχόμαστε στο σημείο μηδέν και αντιμετωπίζουμε τους ίδιους κινδύνους. Και αυτό συμβαίνει διότι μετά από 5 χρόνια κρίσης και εξαθλίωσης του λαού, το πολιτικό σύστημα και η συγκυβέρνηση δίστασε και τελικώς αρνήθηκε να διορθώσει τις βαθιές αιτίες που γεννούν τα χρέη και τα ελλείμματα, δίστασε να συγκρουστεί για να χτυπήσει τη ρίζα του κακού. Σήμερα η συγκυβέρνηση δεν έχει να επαίρεται για καμία σημαντική αλλαγή, για καμία σοβαρή μεταρρύθμιση η οποία δεν θα πονάει και θα τιμωρεί τον λαό. Δυστυχώς όλοι οι στόχοι μπροστά σε αυτήν την απροθυμία επετεύχθησαν με μια πρωτοφανή φοροεπιδρομή στους πολίτες και μία φανερή μετακύλιση του κρατικού χρέους στους πολίτες. Ακούγοντας κανείς τον Σαμαρά δεν μπορεί παρά να γελάει. Κοκορεύεται για μεταρρυθμίσεις που εμείς κάναμε σε σύντομο διάστημα. Ο Καλλικράτης μείωσε την διοικητική λειτουργία της τοπικής αυτοδιοίκησης πάνω από 50%, η ηλεκτρονική συνταγογράφηση μείωσε τη φαρμακευτική δαπάνη κατά 30%, οι ηλεκτρονικές προμήθειες στο δημόσιο το ίδιο και η διαύγεια σύμφωνα με μελέτες μείωσε τις σπατάλες σε ποσά μη υπολογίσιμα. Ταυτόχρονα δημιουργήθηκε όλο το θεσμικό πλαίσιο θωράκισης του κράτους απέναντι στη φοροδιαφυγή και για πρώτη φορά πάνω από 2000 off-shore εταιρίες φορολογήθηκαν. Όλα αυτά σε έκτακτες συνθήκες και σε διάστημα 1,5 ουσιαστικά χρόνου με όλη την κοινωνία τότε απέναντί μας. Ο κ. Σαμαράς έχει μόνο δυο αλλαγές για να επαίρεται, την αλλαγή στην ΕΡΤ την οποία κατήργησε με τον τρόπο που κατήργησε αλλά ωστόσο κοστίζει το ίδιο στον Έλληνα και την κατάργηση ουσιαστικά της Πρωτοβάθμιας Περίθαλψης με το κλείσιμο του Εοππυ. Όλα αυτά βέβαια διότι τελικώς καμία μεταρρύθμιση δεν ήταν στο μυαλό του, διότι δεν υπήρχε κανένα σχέδιο, το μόνο που έπρεπε να γίνει ήταν να απολυθούν 2500 εργαζόμενοι. Σήμερα λοιπόν εν έτει 2015 θα πρέπει να γνωρίζετε ότι στους Έλληνες πολίτες ακόμη κι όταν είναι ασφαλισμένοι, ουσιαστικά δεν παρέχεται υπηρεσία δωρεάν εμβολιασμού στα παιδιά, αυτή ήταν η μεταρρύθμιση του Άδωνι στην υγεία. Προγράμματα εμβολιασμού δηλαδή το στοιχειώδες για ένα κράτος όχι μόνο ανεπτυγμένο, δεν υπάρχουν στη χώρα μας, θα πρέπει ο εξαθλιωμένος οικονομικά εργάτης να επισκεφτεί παιδίατρο και να πληρώσει για να εμβολιάσει τα παιδιά του.
Μόνο με αυτούς δυστυχώς τα έβαλε η συγκυβέρνηση και κατέστησε όλη την κοινωνία ένοχη, τους μικρομεσαίους, τους γιατρούς, τους δικηγόρους, τους δημοσίους υπαλλήλους για να μπορεί τελικά να έρχεται και να πετσοκόβει. Ταυτόχρονα αφέθηκαν στο απυρόβλητο συγκεκριμένα ειδικά συμφέροντα τα οποία τελικώς βγήκαν κερδισμένα στην κρίση. Διότι πίσω από αυτήν την πολιτική επιλογή η ελληνική οικονομία απέκτησε μια ιδιαίτερη διάρθρωση. Το μοντέλο οικονομίας που τελικώς επιλέχθηκε ήταν να παραμείνουν σε κάθε πεδίο οικονομικής δραστηριότητας, σε κάθε πεδίο οικονομίας να μείνουν 2-3 μεγάλοι παίχτες κι έπειτα αυτοί οι leaders να σύρουν μπροστά την οικονομία ενώ όλοι οι μικροί και οι μεσαίοι να πεθαίνουν και να κλείσουν τη δουλειά τους. Κι αυτό συνέβη με διάφορους τρόπους. Σε συνεργασία το τραπεζικό με το πολιτικό σύστημα, σήμερα που μιλάμε για τα κόκκινα δάνεια του κόσμου, έχει ήδη διακανονίσει τα δάνεια των μεγάλων εταιριών που θα παίξουν αυτόν τον ρόλο. Ταυτόχρονα σε νομοθετικό και υπουργικό επίπεδο ολοένα και περισσότερο οι ευνοϊκές ρυθμίσεις οδηγούν σε αυτήν την ιεραρχική δομή της οικονομίας που κερδίζει ολοένα και μεγαλύτερη πίτα. Ακόμη και στις ίδιες τις τράπεζες ισχύει αυτό. Στην Ελλάδα δημιουργήθηκαν 4 συστημικές μεγάλες τράπεζες που επιβάλλουν τους όρους τους στην τραπεζική αγορά, δανείζουν τις επιχειρήσεις με 9 και 10% και στραγγαλίζουν κάθε νέα και παλιά επιχείρηση με τους όρους που θέτουν. Αν θέλουμε ανοιχτή οικονομία για όλους τότε δεν αρκεί να τα βάζεις με τους περιπτεράδες και τους ταξιτζήδες, πρέπει να ξεκινήσεις από τα βασικά, να λειτουργήσει ο ανταγωνισμός εκεί που πραγματικά πονάει η οικονομία. Στη Γερμανία βέβαια δεν έχουν 4 τράπεζες έχουν 300 και με τον τρόπο αυτό δίνουν πολλές επιλογές στους υποψήφιους πελάτες, ο ανταγωνισμός λειτουργεί. Έχουν 1000 αλυσίδες σ/μ δεν έχουν 10 όπως εδώ που μπορούν να κρατούν τις τιμές εκεί που θέλουν. Αυτά γιατί τα ξεχάσαμε και δεν επιχειρήσαμε να τα αντιγράψουμε. Τα ολιγοπώλια στην Ευρώπη δεν υπάρχουν, είναι μοντέλο ανάπτυξης ξεπερασμένο και υπάρχουν αντίστοιχες επιτροπές ανταγωνισμού που επεμβαίνουν όχι σαν την δική μας με λειψό εντελώς προσωπικό που αδυνατεί να ερευνήσει περιπτώσεις.
Φέτος η Αμερική θα σημειώσει την μεγαλύτερη ανάπτυξη στη δεκαετία και αυτό οφείλεται στη χαμηλή τιμή του πετρελαίου και το χαμηλό ενεργειακό κόστος. Η Ευρώπη επίσης θα αντέξει για αυτόν τον λόγο. Όμως στην Ελλάδα αυτό δεν συμβαίνει. Το ολιγοπώλιο καυσίμων περιορίζεται σε μόνο δύο εταιρίες οι οποίες έχουν δικαίωμα διύλισης και γενικής διανομής βάσει νόμου. Για αυτό και παρότι βλέπουμε το πετρέλαιο να μειώνεται είναι πολύ μικρή η ελάφρυνση που έχει περάσει στους καταναλωτές.
Τα ίδια συμβαίνουν και στα ΜΜΕ, άδειες οι οποίες είναι μοιρασμένες με προνομιακούς όρους, άδειες κλειστές που ανήκουν στην ντόπια ολιγαρχία για να κάνουν τις μεγάλες δουλειές τους και να εκβιάζουν, ενώ αρνούνται να πληρώσουν και τους φόρους τους. Δυστυχώς αυτό είναι το πλέγμα φτωχοποίησης του ελληνικού λαού που μας έφερε ως εδώ, ένα περίεργο τρίγωνο τραπεζών-καναλιών και μεγάλων επιχειρήσεων το όποιο σε αγαστή συνεργασία με το πολιτικό κατεστημένο επιβάλλει τους όρους του και που αν δεν χτυπηθεί, θα οδηγήσει σε μια οικονομία μεξικανικού τύπου, όπου ο κάθε γκάνγκστερ θα μπορεί έχοντας από ένα μέσο, μία ομάδα να βιάζει την κοινωνία.
Ήρθε επομένως η ώρα να πάμε απέναντι σε όλο αυτό, ήρθε η ώρα να ξαναδώσουμε νόημα στην έννοια των θεσμικών αλλαγών που δεν τιμωρούν την κοινωνία αλλά θέτουν σε προτεραιότητα το δημόσιο συμφέρον, την αξιοκρατία, τη διαφάνεια και τους καθαρούς όρους. Ήρθε η ώρα να μπει ένας φραγμός σε αυτό που γίνεται και η κοινωνία που έχει γονατίσει να μπορεί να βρει ένα κοινωνικό κράτος συμπαραστάτη, μια δικαιοσύνη ψύχραιμη κι ανεπηρέαστη, θεσμούς που έχουν κύρος και ανεξαρτησία.
Φίλες και φίλοι,
Την επόμενη των εκλογών η κυβέρνηση που θα προκύψει θα έχει ένα μείζον ζήτημα να αντιμετωπίσει. Και αυτό το ζήτημα αφορά το χρέος της χώρας. Καθαρή μας θέση είναι ότι το χρέος της χώρας μας είναι μη βιώσιμο κι ότι ολοένα και περισσότερο επικρέμεται ως απειλή για την οικονομία και το νόμισμά μας με θεμελιώδεις διακινδυνεύσεις για όλη την Ελλάδα και την Ευρώπη. Κάθε χρόνο θα πρέπει να εμφανίζουμε επί μια δεκαετία 4,5% πλεόνασμα για να καταστεί βιώσιμο στα επίπεδα του 120%, όμως τα πλεονάσματα αυτά προκύπτουν από λιτότητα και σύνθλιψη της οικονομίας. Το χρέος εξάλλου είναι και ένα βασικό στοιχείο το οποίο αποτρέπει τις μεγάλες ξένες επενδύσεις στη χώρα, ο νομισματικός κίνδυνος είναι τροχοπέδη για την ανάπτυξη αλλά και η αποστράγγιση πόρων και η συνεχής περικοπή δαπανών είναι ο λόγος που το κοινωνικό μας κράτος δεν μπορεί να ανταπεξέλθει.
Για τον λόγο αυτό έχουμε μία πρόταση στο τραπέζι που αφορά στην διαπραγμάτευση του χρέους με τους εταίρους μας. Μία πρόταση ρεαλιστική κι όχι επικίνδυνη. Προτείνουμε λοιπόν την επιμήκυνση του χρέος σε 70 χρόνια με παράλληλη ρήτρα ανάπτυξης και σταθερά επιτόκια. Η διευθέτηση του χρέους όπως άλλωστε και η Ευρώπη έχει πάρει απόφαση να το συζητήσει, αποτελεί ένα πεδίο σύγκλισης με τις άλλες πολιτικές δυνάμεις, με στόχο να σχηματιστεί μια όσο γίνεται πιο αντιπροσωπευτική κυβέρνηση η οποία με εθνική ευθύνη θα αναλάβει τις διαπραγματεύσεις με τους πιστωτές και εταίρους μας. Η Ευρώπη θα πρέπει να αντιληφθεί ότι το ελληνικό ζήτημα πρέπει να αρχίσει να κλείνει και θα το κάνει μόνον όταν μαζί όσο περισσότερους γίνεται.
Δεν σταματάμε όμως εκεί. Προτείνουμε η όποια συμφωνία προκύψει με τους εταίρους να τεθεί σε δημοψήφισμα στον Ελληνικό λαό. Δημοψήφισμα ώστε η ετυμηγορία του λαού να δεσμεύσει όλες τις πολιτικές δυνάμεις, όλον τον λαό και όλα τα ειδικά συμφέροντα χωρίς να μιλάει κανένας άλλος εξ ονόματός του. Να επιτευχθεί η εθνική σύμπνοια, αυτή που δεν επετεύχθη επί πέντε χρόνια κι έδωσε την ευκαιρία στους ακραίους να στήσουν κόμματα και πολιτικές καριέρες στην πλάτη του λαού. Εθνική συνεννόηση για την αντιμετώπιση του νούμερο ένα εθνικού κινδύνου που είναι το χρέος και η κρίση, όπως έγινε στην Πορτογαλία και την Ιρλανδία που μπήκαν 8 μήνες μετά από μας σε προγράμματα και τώρα λόγω της εθνικής συνεννόησης που πέτυχαν είναι σε τροχιά ανάπτυξης κι εξόδου από την κρίση.
Καταθέτουμε λοιπόν αυτήν την πρόταση ως εθνικά αναγκαία και δεν μπαίνουμε στο παιχνίδι του νέου διπολισμού που στήνεται. Ούτε στον εκφοβισμό του κόσμου και την τρομοκρατία που σπέρνει η ΝΔ, ούτε στην παροχολογία τις αυτόματες διαγραφές και τις ακρότητες του Σύριζα. Η θέση μας είναι μία και είναι αυτή, δεν είναι 12 όπως οι συνιστώσες του Σύριζα ούτε λέμε ότι θα τυπώσουμε χρήμα.
Φίλες και φίλοι
Είμαστε η δύναμη της αλλαγής, της πραγματικά ριζοσπαστικής αλλαγής που απελευθερώνει την κοινωνία, αλλά με ρεαλισμό και υπευθυνότητα δεν διακινδυνεύουμε τα μεγάλα κεκτημένα του ελληνικού λαού, ούτε παίζουμε τη χώρα στα ζάρια.
Αυτό είναι το Κίνημα, αυτοί είμαστε κόντρα σε όλα τα οργανωμένα συμφέροντα. Σας καλώ λοιπόν να μεταφέρετε το μήνυμα πόρτα-πόρτα, γειτονιά-γειτονιά χωριό-χωριό. Να πείτε ποιοι είμαστε και τι πρεσβεύουμε, να πείτε από πού ερχόμαστε. Έχουν μείνει 5 μέρες. Γιατί εμείς είμαστε η ψυχή της παράταξης, εμείς είμαστε η συνέχειά της. Με την ίδια συνέπεια και την ίδια συνέχεια δίνουμε τον αγώνα μας και κάνουμε τις συγκρούσεις μας για τον ελληνικό λαό.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου